Een Indisch verhaal (2)

'Mijn vader was 'administrateur' op de plantage, wat zoveel was als de bedrijfsleider geloof ik.' Het geluid van het inruimen van de afwasmachine doet haar inhouden, want haar breekbare stem komt even niet boven het geklots uit. Ik hang inmiddels aan haar lippen en wacht geduldig op het vervolg. Mevrouw Ormel, aan het hoofdeinde, zit met gebogen hoofd en gesloten ogen te luisteren. Haar kopje verdikte kofftie is, zoals gewoonlijk, koud geworden en van de kleine vierkante stukjes brood heeft ze er nog slechts een paar in haar mond gestopt. Als ik er één in haar mond wil stoppen opent ze haar mond heel wijd: ze is het nmiddels gewend om op deze manier geholpen te worden. Maar ze houdt wel de regie met haar goede hand en ook door te knikken als ik vraag of ze nog een stukje wil.
Tegenover mevrouw Keuning zit de oude kromme mijnheer Bugter. Hij heeft zich altijd heel goed geschoren. Zijn wonden en blauwe plekken zien er vandaag goed uit. Ook hij zit met gesloten ogen, maar niet steeds. Soms gaan ze open. Hij luistert goed, hoewel zijn gedachten soms een beetje met hem op de loop lijken te gaan: hij kan spontaan beginnen te vertellen over een willekeurig onderwerp. Vorige week vroeg hij, terwijl ik tijdens het voorlezen een slokje van mijn koffie nam, of ik wel eens bij het drielandenpunt in Vaals was geweest. Ja, dat was ik. Voor de oorlog was het het vierlandenpunt, meldde hij parmantig en daarna vertelde hij behoorlijk precies hoe dat in alkaar had gestoken...
Naast mevrouw Keuning zit mevrouw Louwers. Ze zit altijd bewegingsloos, haar blik naar beneden gericht, maar ze volgt heel precies wat er gezegd wordt. Soms mompelt ze wat, maar het is vaak moeilijk te verstaan en herhalen doet ze amper. Haar ziekte (Lime) belemmert haar geheugen niet, zoals soms blijkt uit een glasheldere opmerking. Ze heeft last van stemmingswisselingen. Soms slaat ze onaangekondigd heel hard op tafel en mompelt een verwensing naar me. (wordt vervolgd)