Een Indisch verhaal (1)

Mevrouw Keuning is altijd stil en weemoedig. Afwezig ook. Haar breekbare regelmatige gezicht doet een gegoede komaf vermoeden. Ze vertelde me eens dat haar grootvader de eerste arts in Nieuw Guinea was. Vaak staat ze in haar rolstoel op de gang omdat ze hoopt geholpen te worden met een behoefte. Het is tegen beter weten in, want het kan pas over een uur weer. Maar vanmorgen is ze komen aanrijden toen ik aanstalten maakte voor het voorlezen. Na het voorlezen ga ik altijd met mijn vriendin Ciny naar de markt. Maar eerst blijf ik nog even zitten voor een kopje koffie en een praatje.
'Ik zit ook vaak aan vroeger te denken. Ze laat even een stilte vallen, alsof ze zich dreigt te bedenken, maar dan gaat ze met haar breekbare stem verder: 'Vannacht droomde ik over een voorval dat ik heel lang geleden meemaakte. Het is een verhaal dat ik nooit aan mijn ouders heb verteld, want wat we deden was verboden. Mijn ouders hadden iets ten zuiden van Malang, dat is op Oost-Java, een koffie- en rubberplantage. Er valt weer even een stilte, want het spreken gaat haar wat minder goed af, ze raakt af en toe een beetje buiten adem. 'De plantage heette Bandung Roti', gek he dat ik me die naam nog goed kan herinneren. Het was een dorp op zich eigenlijk. Onze plantage lag diep het achterland in, aan een rivier waarvan ik me de naam niet meer herinnerde. Ik speelde meestal met mijn broertjes. 'speelde u niet met de inlandse kinderen' , val ik haar in de rede. Nee, niet zo, zegt ze, wat dromerig voor zich uuit kijkend, die woonden in een dessa aan de andere kant van de plantage en daar kwamen we eigenlijk niet. Ik denk dat mijn ouders liever niet hadden dat we daar veel kwamen. Nee, gek eigenlijk. Later ging ik op school in Malang. Ik herinner me dat ik speelde met de dochter van de assistent Resident. Die heette Harteveld. Gek dat ik me dat nu zo ineens weer herinner.' (wordt vervolgd)