Daar doen wij niet aan

Een vriend van mij, wie dat doet er niet toe, hij heet Wim, wandelde gisteren met een vriend van hem, wie doet er niet toe, hij heet Gerard, naar de Eng. De heren hadden een genoeglijke kout en voor ze het wisten naderden ze  het indrukwekkendste stuk Wageningen, daar waar de bebouwing overgaat in glooiende velden tot aan de rand van het onafzienbare woud dat wel reikt tot Zwolle, kortom de Wageningse Eng. Enfin, daar aangekomen openbaarde zich bij Wim een manifeste behoefte die plotseling zo hevig was dat hij besloot bij de dichtstbijzijnde woning aan te bellen. Resoluut wendde hij de steven en stapte op de woning af, een prachtig huis met een puntdak. Even aarzelde de rijzige man met zijn vriendelijke, om niet te spreken van innemende gelaat, maar de nood was nu zo hoog, het water stond hem bij wijze van schrijven nu bijna tot aan de lippen, dat hij aanschelde. Het scheen Wim eindeloos, de boodschap drong extra aan, maar toen verscheen, godzijdank, een grote man in de deuropening die vriendelijk teruggroette en vroeg wat hij voor Wim kon doen. Wim formuleerde op de manier die hem eigen is (bedachtzaam en beleefd), de korte vraag of hij even gebruik mocht maken van het toilet. De man dacht even na, schudde toen zijn hoofd en zei kordaat en mededogen-loos: 'Daar doen wij niet aan' en sloot de deur.