Het kleed van de weduwe (1)

Kamer 2 heeft vandaag een vriendelijke Duitse verzorgster, althans van oorsprong Duitse. Ze blikt vanachter haar brilletje koket en heel alert de kamer in. Als ik binnenkom verwelkomt ze me met een kopje koffie met een 'sinterklaasje', hetgeen me de opmerking ontlokt dat Sinterklaas dit jaar wel heel vroeg een aanvang neemt. 'Vroeger bij ons in Duitsland vierden we ook wel Sinterklaas, maar dat was niet meer dan ein bons op de deur, achter welke ein zak snoep stond', zegt ze met een duidelijk accent. 'Maar hier heb ik geleerd om gedichten te maken en die sinterklaasliedjes zijn ook zo leuk.' Het werd beaamd. Plotseling staat ze op om de koffie- en theekopjes op te ruimen en zegt: 'Ja, ik heb een tic met 'ordnung' (bij mij moet alles netjes opgeruimd zijn). Ik moet er besmuikt om lachen en kijk mevrouw Hoogendoorn rechts van mij steels aan. Ze geeft me een knipoogje terug. Knipoogjes, daar is mevrouw Ormel, de bijna 95-jarige ineengedoken ex-verzetstrijder met wie ik nog elke week een ommetje maak, ook goed in. Ciny spreekt nauwelijks meer, maar haar knipoogjes en ook andere non-verbale berichten zijn vaak heel duidelijk en om een grapje kan ze nog lachen.
'Komt u uit Duitsland, mevrouw?', vraag ik belangstellend, alsof ik dat nog niet wist. 'Kunt u dat horen dan?', vraagt ze quasi-verbaasd. Ja, ik kon het horen.
Rolstoelgebonden oude mensen trekken vaak krom. Hun gestel zakt een beetje ineen en het wordt erg vermoeiend om het zware hoofd steeds omhoog te houden. Het oogt een beetje zielig, het roept ongemerkt de gedachte op dat ze ook wel dement zullen zijn of geestesziek. Maar dat is lang niet altijd zo, zoals bijvoorbeeld de oude heer Bugter. Een heel lange tachtiger die ook altijd voorovergebogen in zijn rolstoel zit. Hij is zo lang dat het lijkt alsof die gebogen houding veroorzaakt wordt door de op het oog veel te kleine rolstoel. Alsof hij zich krommen moet om niet uit de stoel te vallen. Boven op zijn hoofd heeft hij een wond die maar niet helen wil, mijn oog trekt er onwillekeurig naartoe. Maar hij is altijd perfect geschoren en gekleed. Regelmatig geef ik hem daarvoor een complimentje, waarop hij glimlachend naar boven kijkt met de blik van 'neem je me nou in de maling?' Vaak maakt hij een opmerking over een voetbalwedstrijd waarvan hij beelden op de tv heeft gezien. Het is altijd het begin van een gesprekje.
(wordt vervolgd)