Ontruiming

Vanmiddag hebben we de mooie aanleunwoning van mijn schoonmoeder geruimd. We waren met zijn zessen, haar drie kinderen met aanhang. Dat is nog een hele klus hoor, de vloerbedekking verwijderen en haar spullen selecteren voor bewaren of wegdoen. Veel verdwijnt in vuilniszakken, veel gaat er naar 'Noppes', de stichtng die de spullen ophaalt en voor een zacht prijsje weer 'in de markt' zet en de rest wordt verdeeld.
Het is vreemd, maar we hebben samen veel gelachen om elkaars grappen over vroeger. Over wat we met elkaar en met onze ouders hadden meegemaakt, vooral in die beginjaren, toen we dongen om de hand van hun zoon en dochters. Niet dat we over 'moe' grappen maakten, maar ja je moet er toch even doorheen hè. Hoewel, 'even'. We zijn al jaren bezig mijn schoonmoeder te begeleiden om haar zo lang mogelijk nog 'op zichzelf' te kunnen laten zijn. Elke keer werd de hulp van 'Het Pennemes', uitgebreid, totdat ze echt niet meer verder kon in haar knusse woninkje. En nu is ze door het Pennemes liefdevol opgenomen in een zorgafdeling.
Het was eigenlijk al de zoveelste keer dat er moest worden opgeruimd, overlegd en verdeeld. Maar deze keer was het wel erg rigoreus. Het is natuurlijk een verdrietig gebeuren. En misschien was het daarom dat we extra veel grappen maakten tussen het voortdurende overleg over wat er met dit en met dat gebeuren moest. Het huisje werd steeds leger en aan het eind van de middag was het zover. De deur werd voor de laatste keer dichtgedaan. Gedaan was het en ons gelach was allang verstomd.
Ik was weemoedig, een beetje verdrietig. Zo gaat het immers met ons allemaal. Ons hele leven staat in het teken van het verzamelen van huisraad, bewaren van foto's, selecteren van wat wegkan. (Behalve het krijgen en houden van werk, het krijgen en houden van een partner, krijgen en verzorgen van kinderen, vrienden etc.) En dan, in je laatste jaren wordt stukje bij beetje alles weer afgebroken. Dat wat haar identiteit gaf, geluk, veiligheid en zelfvertrouwen: haar partner, haar huisraad, haar foto's, haar vrienden en vriendinnen, haar ouders, haar gezondheid, haar geheugen, haar zelfbeschikkingsrecht, en tenslotte verdwijnt ze zelf ook. Het verpulverde, als haar hersenen, als vrat een akelig insect elke dag een stukje van haar op. 
Totdat een schoonzoon de deur van je laatste woninkje achter zich sluit.
Uit.