Ga naar Google maps, Tijp Roghorst 291, Wageningen in en oeps daar zie je ons huis, inclusief Marjon en Arian
Op mijn gazon dwarrelt de herfst er lustig op los en het jonge eekhoorntje was er vanmorgen al vroeg bij, huppend en schijnbewegend, alsof hij steeds een stroomstootje krijgt.
Een dun regenschermpje schuift voorbij, een hoge boom parachuteert een tak en merels doen zich tegoed aan de bessen van de lijsterbes.
Plots, als op afroep, is de geur anders en het licht transparant.
Het geluid van de gouden koets, knarsend op het schelpentapijt, klinkt weer vertrouwd.
Wilders zaait weer haat.
In de kamer borrelt de most.
Heerlijk, het is weer herfst!
Zolang ik geen foto's kan opladen zal ik geen kronkels publiceren. Dat kan nog een paar weken duren.
Genoten hebben we. Het was 'weeralarm' en gewapend met camera wachtten Marjon en ik de dingen die komen zouden af. De adrenalinespiegel in ons bloed was een beetje verhoogd en we verheugden ons op iets ernstigs. Het front kondigde zich aan met een verrukkelijk gerommel en de wind wakkerde onheilspellend aan. Bliksemschichten schoten door de lucht en ieder moment verwachtten we de grote klap of iets dergelijks. Daarbij hielden we de poes (Spinner) in de gaten, want poezen zijn goed in het anticiperen op dit soort dingen. De poes van haar kant dacht waarschijnlijk 'laat ik maar even dicht bij ze blijven met dit hondenweer'. Afijn het onweder dreef voorbij, de regenmeter mat een luttele vijf milimeter en de wind woei weg. Maar de kleur van de lucht was fantastisch. De zon scheen van de kim op tegen de wolken en gaf dit heerlijke beeld:
+001.jpg)
